Magiel

Monisia z zapałem kręciła korbą ręcznego magla. W ich domu magiel był czymś w rodzaju mebla, i jednocześnie narzędziem Dziewczynka uwielbiała kręcić korbą magla  i patrzeć jak białe płótno wysuwa się powoli z pomiędzy dwóch drewnianych wałków. Później mama układała na nim wysuszone pranie i trzeba było je zwinąć z powrotem między wałki. Następnego dnia pranie wyjęte z magla było równe i proste. Dla dziewczynki magiel był świetną zabawką. Miała też słuszne poczucie, że bawiąc się jednocześnie robi coś pożytecznego. Czerwcowa zabawa z maglem służyła wyprostowaniu wypranych ubrań, które mieli ze sobą wziąć na wakacyjny wyjazd nad jezioro. Tata obiecał jej też, poza pływaniem kajakiem i rowerem wodnym, jakąś niespodziankę.

                Wyruszyli w piątek wcześnie rano. Nad jeziorem byli około czternastej. Monisia chciała otrzymać obiecaną niespodziankę już zaraz po przyjeździe, ale musiała trochę poczekać.

W poniedziałek tata Monisi wziął ją na wycieczkę, która była ową wyczekiwaną niespodzianką.

                Pojechali do Olsztyna, do pralni Perfekt Clean. Monisia z otwartą buzią przyglądała się wielkim pralkom, oglądała krochmalenie pościeli i dziwiła się, że krochmal to taki rzadki i niesłodki kisiel. Na koniec wycieczki podeszli do wielkiego, elektrycznego magla. Miał on dwa grube walce i każdy z nich był podgrzewany. Ciepło dostawało się do nich dzięki elektrycznym grzałkom. Pani obsługująca magiel starannie, uważając wkładała między owe dwa walce wielkie prześcieradło. Uważała, żeby nie weszło między nie krzywo, pod skosem lub z jakimikolwiek fałdami. Nacisnęła pedał i walce zaczęły się obracać. Po chwili prześcieradło było zupełnie suche, sztywne od krochmalu i absolutnie równe, proste i gładkie. Monisia podskakiwała z radości i klaszcząc wołała, że muszą taki magiel kupić mamie. Tatuś odparł jednak, że to jest raczej niemożliwe. Magiel był naprawdę duży i zajmowałby zbyt dużo miejsca. Niepocieszoną córkę wziął potem na gofry, po zjedzeniu których sukienka Monisi nadawała się do prania.